Lisa had rugpijn na haar zwangerschap. Het was niet haar rug.

Lisa, 34, zelfstandig grafisch ontwerper in Breda. Twee kinderen. Het jongste was vier maanden oud toen ze bij me kwam.

Ze had sinds haar bevalling last van haar onderrug. Niet pijn waarvan ze dacht "ik moet naar het ziekenhuis." Wel pijn waardoor ze niet comfortabel kon zitten werken, niet haar oudste kind goed kon oppakken, en 's ochtends een half uur nodig had om los te komen.

Ze had het nette traject al doorlopen. Huisarts ("het is logisch na een zwangerschap, geef het tijd"). Bekkenfysiotherapeut (zeven sessies, verbetering, maar plateau). Een zwemabonnement dat ze niet meer gebruikte omdat het te veel moeite was om erheen te gaan.

Toen ze bij me binnenkwam, zei ze: "Ik weet niet of je hier iets aan kunt doen, maar ik wil niet nog zes maanden zo."

Een soortgelijk patroon beschreef ik eerder in Thomas had nekklachten, het zat niet in zijn nek. Bij Lisa was het niet haar rug.

Wat ik zag

Zwangerschap verandert een lichaam op veel plekken tegelijk. Niet alleen de buik. Het bekken wordt mobieler, de bekkenbodem wordt uitgerekt, het middenrif schuift omhoog, de onderrugspieren moeten compenseren voor het gewicht aan de voorkant, en de ademhaling verandert omdat er minder ruimte is.

Na de bevalling komt het grootste deel terug, maar niet automatisch alles. Vooral niet als de kraamperiode kort is, als je snel weer aan het werk moet, en als je 's nachts niet doorslaapt.

Bij Lisa viel me op: haar bekken stond wat scheef in zitstand. Haar middenrif bewoog maar heel beperkt. Haar onderrug was hard en overactief, zoals je verwacht bij spieren die al vier maanden compenseren. Wat me het meeste opviel, was dat ze bij het staan niet volledig op haar voeten stond. Ze stond met haar gewicht licht naar achteren, met een lichte hollegrond in haar onderrug. Alsof ze haar buik nog voor zich uit droeg.

Dat is niet gek. Negen maanden lang had haar lichaam dat patroon nodig. Vier maanden postpartum was het er nog.

Wat we deden

We werkten aan drie dingen tegelijk.

Eén: het bekken. Met zachte technieken keek ik naar de beweeglijkheid van haar bekkengewrichten, de samenwerking met haar onderrug, en de spanning rond haar schaambeen. Niks ingrijpends. Vooral luisteren met mijn handen en ruimte maken waar die verloren was.

Twee: het middenrif en de ademhaling. Dat klinkt los van rugpijn, maar is het niet. Een middenrif dat niet beweegt, laat de onderrugspieren extra werken bij elke ademhaling. Twintigduizend keer per dag. We werkten aan ademhalingsoefeningen die haar middenrif weer actief maakten.

Drie: de staand-houding. Geen houdingsinstructie van "schouders recht." Wel een oefening waarbij ze haar gewicht weer naar voren op haar voeten leerde brengen. Vijf minuten per dag, aan het aanrecht.

Wat het opleverde

Na vier sessies, verspreid over zeven weken, was de rugpijn er nog maar af en toe. Bij vermoeidheid, bij een slechte nacht, bij tillen. Niet meer dagelijks, niet meer als eerste gedachte als ze opstond.

Wat haar zelf verraste: ze had ineens meer energie. Niet omdat het rusten makkelijker ging, maar omdat ze niet meer continu energie kwijt was aan het compenseren voor iets dat zij niet doorhad.

Ze zei tegen me: "Ik dacht dat dit gewoon bij moeder-zijn hoorde."

Soms is dat niet zo.

Wanneer herken je dit?

Als je rugklachten hebt die niet verdwijnen na het normale postpartum-herstel, is het zinnig om breder te kijken dan alleen de onderrug. Een paar signalen:

De pijn zit lager (rond het heiligbeen of in de bilstreek). Je voelt spanning in je schaambeen of bekken bij tillen. Je ademhaling voelt nog steeds hoger dan voor de zwangerschap. Je hebt moeite met rechtop staan zonder actief je rug te spannen.

Dit hoeft geen ramp te zijn. Het is informatie. Een lichaam heeft na een zwangerschap tijd nodig, en soms een duwtje in de goede richting.

→ Plan een afspraak

Dit is een geanonimiseerde ervaring uit mijn praktijk. Elk lichaam en elk herstel is anders. Neem bij aanhoudende klachten altijd contact op met je huisarts of verloskundige. Bij klachten aan de bekkenbodem is een bekkenfysiotherapeut vaak een goede eerste stap.